سودوکو یک قول ساده دارد: هر سطر، هر ستون و هر بلوک 3×3 باید عددهای 1 تا 9 را داشته باشد، هر کدام دقیقاً یک بار.
وقتی در یک واحد فقط یک صندلی خالی مانده باشد، از قبل می‌دانید چه کسی آنجا می‌نشیند: همان عددی که هنوز کم است. این یک تکی باز است.
چرا کار می‌کند
یک واحد نه اجازه دارد رقمی را جا بیندازد و نه اجازه دارد رقمی را تکرار کند. پس اگر هشت صندلی از نه صندلی پر شده باشد، صندلی نهم هیچ انتخابی ندارد؛ فقط یک رقم در فهرست کم‌شده‌ها مانده است.
به یادداشت مدادی نیازی ندارید. فقط بشمارید: کدام عدد از 1 تا 9 هنوز در آن واحد نیست؟
(گاهی همین قرار دادن یک تکی پنهان هم هست؛ همان جواب، با داستانی متفاوت.)
نمایش
قانون را به یاد بیاورید: هر سطر، ستون و بلوک باید 1–9 را دقیقاً یک بار داشته باشد.
یک واحد انتخاب کنید و بپرسید: هنوز چند خانهٔ خالی دارد؟ اینجا یک واحد تقریباً پر است؛ فقط یک خانهٔ خالی مانده.
فهرست کوچکی از رقم‌هایی که در واحد هستند بنویسید. فهرست کم‌شده‌ها را کوچک‌تر کنید… تا فقط یک رقم باقی بماند.
رقم کم‌شده 3 است. آن را در خانهٔ خالی قرار دهید. این یک تکی باز است (که *آخرین رقم* هم نامیده می‌شود)؛ بدون حدس، فقط کامل کردن واحد.
مثال 1
واحدی پیدا کنید که فقط یک خانهٔ خالی دارد.
فهرست کنید کدام رقم‌های 1–9 در آن هستند. یک رقم کم است.
رقم کم‌شده 1 است. آن را قرار دهید؛ واحد هنوز همهٔ رقم‌های 1–9 را بدهکار بود و فقط یک صندلی مانده بود.
مثال 2
واحدی پیدا کنید که فقط یک خانهٔ خالی دارد.
فهرست کنید کدام رقم‌های 1–9 در آن هستند. یک رقم کم است.
رقم کم‌شده 9 است. آن را قرار دهید؛ واحد هنوز همهٔ رقم‌های 1–9 را بدهکار بود و فقط یک صندلی مانده بود.