Un Papaventos de dúas cordas une unha ligazón forte en fila cunha ligazón forte en columna para o mesmo díxito. As dúas ligazóns atópanse dentro dunha caixa, como dúas cordas dun papaventos atadas nun nó.
Como o Rañaceos, é unha cadea moi curta dun só díxito (forte–débil–forte): unha pequena AIC / Cadea X onde un dos extremos afastados ten que ser verdadeiro.
Antes disto: Da mesma familia que o Rañaceos: forte–débil–forte curto nun díxito.
Por que funciona
Cada corda é unha ligazón forte: exactamente un extremo é verdadeiro. Como se atopan nunha caixa (bisagra débil), non poden ser as dúas verdadeiras no lado do encontro de forma contraditoria: a lóxica obriga a que polo menos un dos extremos afastados sexa verdadeiro.
Calquera cela que vexa os dous extremos afastados non pode ser o díxito. A mesma idea de “afectada en calquera caso” que no Rañaceos, cunha caixa como bisagra.
Demostración
Atopa unha ligazón forte para un díxito nunha fila, e outra nunha columna.
Se se conectan a través da mesma caixa (ligazón débil), tes un Papaventos de dúas cordas en 4: forte–débil–forte.
Un dos extremos afastados ten que ser 4. As celas que ven os dous extremos afastados quedan atrapadas nos dous mundos.
Elimina 4 das celas que ven os dous extremos afastados (vermello).
Exemplo 1
Une unha ligazón forte en fila e outra en columna nun díxito a través dunha caixa compartida.
Isto é un Papaventos de dúas cordas en 6.
Quita 6 das celas que ven os dous extremos afastados (vermello). Polo menos un extremo afastado ten que ser verdadeiro.
Exemplo 2
Une unha ligazón forte en fila e outra en columna nun díxito a través dunha caixa compartida.
Isto é un Papaventos de dúas cordas en 2.
Quita 2 das celas que ven os dous extremos afastados (vermello). Polo menos un extremo afastado ten que ser verdadeiro.